Οι αμπελώνες στην Ελλάδα βρίσκονται κατά προσέγγιση μεταξύ των γεωγραφικών συντεταγμένων 33° και 41° Βόρειου γεωγραφικού πλάτους. Καλλιεργούνται σε διάφορες κλιματικές, εδαφικές και τοπογραφικές συνθήκες. Τα σημαντικότερα κλιματικά χαρακτηριστικά  είναι η θερμοκρασία αέρα, οι βροχοπτώσεις, η διάρκεια ηλιοφάνειας, οι άνεμοι και ο παγετός. Η ελάχιστη θερμοκρασία αέρος για την έναρξη της βλάστησης είναι  10°C.  Η άμπελος καλλιεργείται στις ακόλουθες τρεις κλιματικές ζώνες της Ελλάδος:

• Την  ηπειρωτική ζώνη της Βόρειας Ελλάδας, που περιλαμβάνει την ηπειρωτική εσωχώρα της Ηπείρου, την Μακεδονία και το μεγαλύτερο μέρος της Θεσσαλίας, διαθέτει κλίμα το οποίο βαθμιαία μεταβάλλεται  από το τυπικό Μεσογειακό προς το  ψυχρότερο κλίμα  της Κεντρικής Ευρώπης.
  
• Την νησιωτική μεσογειακή ζώνη του Ιονίου, που περιλαμβάνει τις παράκτιες περιοχές της Δυτικής Ελλάδας και των Ιονίων νήσων.
  
• Την  Μεσογειακή ηπειρωτική ζώνη, που περιλαμβάνει: Ν.Α. Ελλάδα (Αιγαίο) έως Θεσσαλία, νησιά ΑΙγαίου και Κρήτη. Το κλίμα στη ζώνη αυτή είναι παρόμοιο με εκείνο το παραλιακό  Μεσογειακό  αλλά με χαμηλότερες χειμερινές θερμοκρασίες και πιο μακροχρόνιες ξηρασίες την καλοκαιρινή περίοδο.

Όπως αναμένεται σε έναν μεσογειακό τύπο κλίματος, οι βροχοπτώσεις είναι περιορισμένες κατά τη διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου του αμπελιού, δημιουργώντας έτσι σοβαρά προβλήματα έλλειψης νερού. Το ύψος των βροχοπτώσεων στις ζώνες με αμπέλια κυμαίνεται από 780 έως 1.280 χιλ. ετησίως στη δυτική Ελλάδα, ενώ αυτό το ύψος μειώνεται περίπου στο μισό στην ανατολική Ελλάδα και κυμαίνεται από 380 έως 640 χιλ. ετησίως. Όσον αφορά τη θερμοκρασία, οι αμπελώνες αναπτύσσονται  μεταξύ των ισόθερμων 14.5°C και 19.5°C.  Κατά τη διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου   μπορεί  να εμφανιστούν θερμοκρασίες μεγαλύτερες από 40°C στα πεδινά της ελληνικής ηπειρωτικής χώρας, ενώ  αντίθετα στα νησιά και στις παράκτιες περιοχές θερμοκρασίες κοντά στους 40°C σπανίως εμφανίζονται λόγω των ανέμων. Όσον αφορά την διάρκεια ηλιοφάνειας, η δυτική ακτή της Πελοποννήσου μαζί με τις ακτές του Ιονίου και τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους έχουν περισσότερες από 3.000 ώρες ηλιοφάνειας ετησίως. Το υπόλοιπο της χώρας όπου καλλιεργείται η άμπελος έχει διάρκεια ηλιοφάνειας περίπου 2.300-2.500 ώρες.

Τα αμπέλια καλλιεργούνται σε διάφορες φυσιογραφικές συνθήκες. Η πλειοψηφία των αμπελώνων βρίσκεται σε πεδινές  περιοχές ή με ήπιες κλίσεις (2-6%), σε μέτριες κλίσεις (6-12%) και σε περιοχές με έντονες κλίσεις (12-18%). Αμπελώνες βρίσκονται σπάνια σε κλίσεις μεγαλύτερες από 18% επειδή  η  χρήση καλλιεργητικών μηχανημάτων δεν είναι δυνατή. Το αμπέλι καλλιεργείται και σε περιοχές με αναβαθμούς που δημιουργήθηκαν κυρίως σε προηγούμενες δεκαετίες. Σε μερικές περιπτώσεις τέτοιοι αμπελώνες έχουν εγκαταλειφθεί, με επακόλουθο την κατάρρευση των ξηρολιθιών  και την ταχεία  διάβρωση του εδάφους.

Τα αμπέλια στην Ελλάδα καλλιεργούνται σε μία ποικιλία εδαφών. Τα εδάφη στις πεδινές περιοχές  είναι πολύ βαθιά (βάθος >150 εκ.), καλώς αποστραγγιζόμενα, μέσης έως λεπτόκοκκης  κοκκομετρικής σύστασης, ελεύθερα  έως πλούσια σε ανθρακικά άλατα, με μικρή περιεκτικότητα σε οργανική ύλη  (συνήθως μικρότερη από 2.8% στον επιφανειακό ορίζοντα), που σχηματίζονται κυρίως πάνω σε  αλουβιακές αποθέσεις και ταξινομούνται ως Fluvisols, Cambisols και Luvisols. Τα εδάφη στις κεκλιμένες περιοχές είναι συνήθως μέτρια βαθιά έως βαθιά (βάθος 80-120 cm), καλώς αποστραγγιζόμενα, μέσης έως λεπτόκοκκης κοκκομετρικής σύστασης, χαμηλής περιεκτικότητας έως πλούσια σε ανθρακικά άλατα (εξαρτάται από το μητρικό υλικό), με χαμηλή περιεκτικότητα σε οργανική ύλη  (μικρότερη από 1.8%), και σχηματίζονται κυρίως σε μάργες, σχιστόλιθους, κροκαλοπαγή, ασβεστόλιθους, φλύσχης, και ταξινομούνται  ως Cambisols, Regosols, Luvisols, και Mollisols. Σε αμπελώνες που βρίσκονται σε λοφώδεις περιοχές, τα εδάφη συνήθως είναι μέτρια  έως ισχυρά διαβρωμένα λόγω της εντατικής καλλιέργειας που εφαρμόζεται.